260 résultats
Le Normant Père, Paris. 1831. In-8 Carré. Relié demi-cuir. Etat d'usage. Couv. convenable. Dos abîmé. Intérieur acceptable. 785 pages pour le tome I et 932 pages pour le tome II. Texte sur 2 colonnes. Auteurs, titres, tomaisons, fleurons et filets dorés sur les dos. Etiquettes de code sur les dos. Tampons de bibliothèque en pages de titre. Epidermures sur le dos, en particulier celui du tome I. (Rare) Contenant un choix d'Archaïsmes, de Néologismes, d'Euphémismes, etc., pour servir à l'histoire de la Langue française.
4 voll. In-8° (23x14,5), pp. 507, (1), 16; pp. IV, 567, (5).; pp. (2), 366; pp. 367-571, (1). Tela originale finemente lavorata a rilievo, tit. oro ds. (1 cern. rotta, usure a qc. cuffia e cern., ma bello e compatto, interno pulito e fresco. Segna un balzo in avanti della teoria del linguaggio (principio di imitazione, illustrato nella dottissima affascinante introduzione), supera di gran lunga Todd, Richardson, Webster, Horne Tooke; ed è il primo dizionario esclusivamente e specificamente etimologico; fondato su un impressionante ventaglio di lingue antiche e recenti (incluso il PIEMONTESE!) e su tutti i grandi dizionari precedenti, puntualmente e continuamente citati; ampie esaurienti spiegazioni; preziose frequenti citazioni di testi. Si trova solo reprint o print on demand, ma rarissimo completo in questa ediz. orig.
Very Good Turkish, Ottoman (1500-1928) In contemporary 1/3 leather bound. 5 compartments on spine and second one is lettered gilt in Modern Turkish. Large roy. 8vo. (25 x 17 cm). In Ottoman script. 2 volumes in 1; ([2], 796 p.; 796-1574, [1] pp.). Hegira 1317-1318 = Gregorian 1899-1900. First and Only Edition in the Ottoman Empire. One of the most important dictionary on Turkish language. Özege 9997. Kamus-i Türkî. Published by Ahmed Cevdet. 2 volumes set.
Books have been rebound in black buckram with original wraps. Else books are VG. ; Tome I: A -D (1968) ; Tome II: E-K (1970) ; Tome III: L-Pi (1974) Tome IV-1: Rho-Upsilon (1977) ; Tome IV-2: Phi-Omega et index (1980); 4 Volumes in 2 Books; Vol. 1-4.2; 1368 pages
Spines slightly sunned. Slight scuffing to front board of Vol. 3. Vol 1: pages tanned. 1 corner bumped with tiny dent to middle of rear board. ; Vol. 1: (1960) 938 pp; Vol. 2: (1970) 1154 pp; Vol 3: (1972) isbn: 353302203X 312 pp. Heavy set. ; Indogermanische Bibliothek. II. Reihe: Wörterbucher; 2404 pages
Good English Original 1/4 leather bound with five compartments at spine, half-title on second. Four pages was damaged, so used support transparent and special papers to repair by a skillful binder. Roy. 8vo. (23 x 17 cm). In English and Turkish with Arabic letters. [ii], [13], [4], 827 p. Rare Second Edition. Özege: 10950. This second edition no in Özege. Kitab-i lehcet ül-maâni.= A lexicon English and Turkish; shewing in Turkish, the literal, incidental, figurative, colloquial, and technical significations of the English terms, indicating their pronunciation in a new and systematic manner; and preceded by a sketch of English etymology, to facilitate to Turkish students the acquisition of the English language. Gift of William Wheelwright Esq., of Newburyport U.S.A., to the American mission at Constantinople.
Mm 230x300 Opera completa nei suoi 21 volumi pubblicati tra il 1961 ed il 2002 tutti in eccellente condizione, pari al nuovo. Legatura editoriale in mezza pelle con titolo e fregi in oro impressi al dorso, piatti in tela, copertina trasparente originale. Very heavy item - 85 kg. - please expect extra postage, Thanks. SPEDIZIONE IN 24 ORE DALLA CONFERMA DELL'ORDINE.
Due volumi in-4° (36 x 22,6 cm), pp. (12), 1520; (2), 1517-2988, (2), con numerazione del testo a colonne, legatura coeva in piena pergamena con titoli manoscritti al dorso a cinque scomparti. Normali segni del tempo alla legatura, con mancanza di pergamena nel quinto scomparto del dorso del primo volume e piccola rottura nella cuffia inferiore del secondo. Capilettera, testatine e finalini xilografati. Evidenti aloni d'umido ad entrambi i tomi. Qualche errore nella numerazione delle colonne, ma testo assolutamente completo. Al tomo primo, alla carta che ospita al recto l'occhietto, reintegro dell'angolo inferiore esterno eseguito da vecchio intervento di restauro. Nel bordo inferiore della carta con al recto il frontespizio, piccoli segni di tarlo, con minime perdite ben reintegrate con carta giapponese. Piccolissimo lavoro di tarlo nel bordo inferiore di alcune carte, lontano dal testo. Alla colonna 102, piccola abrasione con perdita di poche lettere di testo, ben reintegrate a matita riproducendo i caratteri di stampa. Nell'angolo inferiore esterno della carta Pp2 e PPp4 [sic] e nel margine inferiore della carta Pp3, piccola mancanza, lontano dal testo. Nell'ultima carta, piccole mancanze reintegrate con carta giapponese: le poche parole di testo caduto sono state, anche in questo caso, ben riscritte a matita riprendendo i caratteri di stampa. Al tomo secondo, uno strappo, senza perdite, ben rimarginato da recente intervento di restauro alle carte con segnatura NNNn5 e FFFFf. Per il resto, ben conservato. Edizione lionese del celebre e fortunato dizionario enciclopedico Polyanthea, opera che raccoglie voci, registrate in ordine alfabetico, relative alla morale, alla religione e alla teologia, ma anche a questioni di interesse più generale, quali, ad esempio, l'amicizia, la grammatica, la memoria, la retorica, la salute, la medicina, l'astrologia, lo zodiaco (vedi elenco dettagliato dei lemmi di seguito). Per ogni voce, sono riportate definizione, etimologia ed una serie di citazioni, confronti, proverbi, aneddoti, esempi tratti da varie fonti, quali la bibbia, i padri della chiesa, gli autori classici latini e greci (con citazioni in lingua originale), i letterati “moderni”, come Dante Alighieri e Francesco Petrarca. Elenco dei termini illustrati nell'opera: A. Ab, Abba, Abbas, Abi; Abdicatio; Abnegatio; Absolutio; Abstemij; Abstinentia; Abusio, Abusus; Acceptio personarum; Accessio, Incrementum; Accidens; Accusatio; Acedia; Acquisitio; Actio, Actor; Adiuratio; Adiutor, Adiutorium, adiuvare; Admiratio; Admonitio; Adolescentia; Adoptio; Adoratio; Adventus Domini; Adventus principis, Adversitas; Adulatio, Adulterium; Advocatus; Ædificatio; Ægritudo; Æmulatio; Ænigma; Æqualitas; Æquanimitas; Æquus, et Æquitas; Ærarium; Ætas; Æternitas; Affabilitas; Affectatio; Affectio, et Affectus; Affines; Afflictio; Agricultura; Alacritas; Alea; Aliena; Alimentum; Ambiguitas; Ambitio; Amentia; Amicitia; Amissio Rerum; Amor Dei; Amor proximi; Amor sui; Amor patriae; Amor Cupidinaeus, seu Venereus; Angeli, Angelus; Anima; Animal; Animus; Annus; Antichristus; Apostasia; Apostolus; Appetitio gloriae; Appetitus; Aqua; Aratio; Arbiter, Arbitrium; Arcanum; Architectura; Argumentatio; Argutia; Arithmetica; Arma; Arrogantia; Ars; Artes Mechanicae; Aruspex; Arx; Ascensio Christi in coelos; Asperitas; Assentatio; Assiduitas; Assuetudo; Astrologia, Astutia; Atheismus; Attentio; Avaritia; Audacia; Auditor, Auditus; Avis; Augurium; Aula, Aulici; Aurum; Authoritas; Auxilium. B. Balneum; Baptismus; Barba; Barbarus, Barbaries; Beatitudo; Bellum; Benedictio; Beneficentia, et Beneficium; Benevolentia; Benignitas; Bibacitas; Blasphemia; Blatero, Bona Boni, Bonum, Bonitas; Breviloquium, Brevitas. C. Caecitas; Caelebs; Calamitas; Calliditas; Calor; Calumnia; Candor; Canis; Canticum; Captivitas, Carcer; Caro; Castitas; Casus; Causa; Celeritas; Cerebrum; Ceremonia; Charitas; Charitas Dei erga suos; Choreae; Christus; Christi adventus; Christi incarnatio; Christi nativitas; Christi Crux et Passio; Christi resurrectio; Christi Ascensio; Christi Ascensio et Sessio; Christianismus; Cibus; Circumstantia; Civitas; Civilitas morum; Clamor; Claudicatio; Clementia; Clericus; Coelum; Coitus; Cogitatio; Cognitio; Color; Collega; Comedere, Comessatio; Comitas; Commendatio; Commiseratio; Commodatio; Communitas; Compassio; Conatus; Conceptio; Conceptio Christi; Concio; Concordia; Concupiscentia; Confessio; Confidentia; Coniectura; Coniugium; Coniuratio; Conscientia; Consideratio; Consilium; Consolatio; Consolationes; Constantia; Consuetudo; Contemplatio; Contemptus; Contentio; Continentia; Contritio; Contumelia; Conversatio; Conversio; Convitium; Convivium; Cor; Corpus; Correctio; Creatio; Creatio hominis; Credulitas; Crudelitas; Crux; Culpa; Cunctatio; Cupiditas; Cura; Curiositas. D. Daemon, Daemonium; Damnatio; Damnatio aeterna; Damnum; Debitum; Decalogus; Deceptio; Decima; Declamatio; Decorum; Dedecus; Defectio; Defensio; Definitio; Deformitas; Degener; Delatio; Delectatio; Deliberatio; Deliciae; Democratia; Demonstratio; Depositum; Derisio; Desiderium; Desidia; Desperactio; Detractio; Devotio; Deus; Diabolus; Dialectica; Dies; Differentia; Difficultas; Diffidentia; Dignitas; Dilectio; Diligentia; Discere; Disciplina; Discipulus; Discordia; Discretio; Disputatio; Dissimilia; Divinatio; Divinum auxilium; Divitiae; Divortium; Docilitas, Doctrina; Dolor; Dolus; Dominus; Domus; Donatio; Dos; Dubitatio; Durities; Dux. E. Ebrietas; Ecclesia; Edictum; Educatio; Electio; Eleemosyna; Elementum; Eloquentia; Emptio; Episcopus; Equus; Error; Erubescentia; Eruditio; Evangelium; Eucharistia; Eventus; Exactio; Excommunicatio; Excusatio; Execratio; Exemplar, Exemplum; Exercitium, Exercitatio; Exercitus; Exilium; Exorcismus; Expectatio; Experientia; Exprobatio. F. Fabula; Facetia; Facies; Facilitas; Facundia; Fallacia; Fama; Fames; Famigeratio; Familia; Familiaritas; Fastidium; Fastus; Fatum; Favor; Febris; Felicitas; Feriae; Fermentum; Ferocitas; Fertilitas; Festinatio; Fideiussio; Fidelis, Fidelitas; Fides; Fiducia; Filius, Filia; Finis; Foeditas; Foedus; Foenus; Forma; Formido; Fornicatio; Fortitudo; Fortuna; Frater; Fraus; Frugalitas; Fucatio, Fucus; Fuga; Furtum; Furor; Futurum. G. Garrulitas; Gaudium; Gemmae; Genealogia; Generosus; Generositas; Gens, Gentes; Genus; Genu; Geographia; Geometria; Gesticulatio; Gladius, Gladiator; Gloria; Grammatica; Gratia; Gratiae; Gratitudo; Gravitas; Grex; Gubernatio; Gula; Gustus sive Gustatus. H. Habitatio; Habitus; Haereditas, Heres; Haeretieus, Haeresis; Heluatio; Hilaritas; Historia; Histrio; Homicidium; Homo; Honestas, Honestum; Honor; Hospitalitas; Hostis, Hostes; Humanitas; Humilitas; Hypocrisis. I. Iactantia; Idea; Idololatria; Ieiunium; Ignavia; Ignis; Ignobilitas; Ignominia; Ignorantia; Illiberalis, Illiberalitas; Illusio; Imbecillitas; Imitatio; Immanitas; Immobilitas; Impatientia; Imperato, Imperium; Imperitia; Impetus; Impietas, Impij; Importunitas; Impossibilitas; Impostor; Impotentia; Imprecatio; Improbitas, Improbus; Imprudentia; Impudentia; Impudicitia; Impunitas; Incantatio; Incarnatio Christi; Incendiarius, Incendium; Incestus; Inconstantia; Incontinentia; Incredulitas; Indecorum; Indignatio; Indoles; Indulgentia; Induratio; Industria; Ineptia, Ineptus; Infamia; Infans; Infelicitas; Infernus; Infinitum, Infinitus; Infirmitas; Infortunium; Ingenium; Ingratitudo; Inhumanitas; Inimicitia; Iniquitas; Iniuria; Iniustitia; Innocentia; Inobedientia; Inscitia; Insidiae; Insomnia; Instabilitas; Institutio; Intellectus; Intemperantia; Intentio; Invidia, Invidentia; Invocatio; Iocus; Ira, Iracundia; Irrisio; Iter; Iudex, Iudicium; Iudicium divinum; Iudicium extremum; Iudicium humanum; Iudicium temerarium; Iuramentum; Ius; Iustitia; Iuventus. K. Kabbala. L. Labor; Lachrymae; Laetitia; Lascivia; Latro; Laus; Lectio; Legatio, Legatus; Legislator; Lex; Liberalitas; Liberatio; Liberi; Libertas; Liberum arbitrium; Libido; Libri; Licentia; Lingua; Litium, Lis; Literatura, Litera; Livor; Locus; Longanimitas; Loquacitas, Loquendi libertas; Longaevitas; Luctus; Ludus; Lucrum; Lumen; Lux; Luxuria, Luxus. M. Magia; Magister; Magistratus; Magnanimitas; Magnificentia; Maledicentia; Maledictio, maledictum, Maledictus; Maleficium, Maleficus; Malevolentia; Malignitas; Malitia, Malum; Mandatum; Mansuetudo, Mansuetus; Manus; Mare; Martyrium; Mathesis; Matrimonium; Medicina, Medicus; Mediocritas; Meditatio; Memoria; Mendacium; Mendicus; Mens; Mercator, Mercatura; Merces; Meretrix; Meritum; Meteorologia; Metus; Miles, Milites; Minae; Ministri, Ministerium; Miraculum; Miseria; Misericordia; Modestia; Moeror; Molestia; Mollities; Monachus; Monarchia; Monitio; Mons; Monstrum; Mora; Morbus; Mores; Morositas; Mors; Motus; Mulier; Mundis; Munificentia; Munus; Murmuratio; Musica; Mutatio; Mutuatio, Mutuum. N. Natura; Naufragium; Necessitas; Negligentia; Negotiatio; Nemesis; Nobilitas; Nocumentum; Nomen; Notitia; Noverca; Novitas; Nox; Nubes; Nugae; Nuntius; Nuptiae. O. Obedientia; Obiurgatio; Oblatio; Oblivio; Obscuritas; Obstetrix; Obstinatio; Obtrectatio; Occasio; Oculus; Occulta; Odium; Odor; Oeconomia; Offensio; Officium; Oleum; Olfactus; Omen; Omnis; Onus; Opes; Opinio; Opressio; Opus, Operatio; Oratio sive Preces; Oratio ut sermo; Orator; Orbitas; Ordo; Origo; Ornatus; Osculum; Ostentatio; Ostentum; Otium; Otiositas. P. Pactum; Panis; Parabola; Paradisus; Parasitus; Parens, Parentes; Parsimonia; Parvus, Parvulus; Passio; Pastor; Pater; Patientia; Patria; Patronus; Paupertas; Pax; Peccatum; Peculatus; Pecunia; Peregrinus; Perfectio; Perfidia; Periculum; Periurium; Persecutio; Perseverantia; Perspicacia; Persona; Persuasio; Pertinacia; Perturbatio; Pestis; Petitio; Petulantia; Philautia; Philosophia; Physiognomia; Pictor; Pietas; Pigritia; Podagra; Poena; Poenitentia; Poëta; Poëtica; Politia; Politica; Polygamia; Pontifex; Populus; Potentia; Potestas; Praeceptor; Praeceptum; Praeda; Praedestinatio; Praedicatio; Praelatus; Praelium; Praemium; Praesumptio; Preces, Precatio; Princeps, Principes; Principium; Privatio; Probitas; Prodigalitas; Prodigium; Proditio; Proles; Promissio; Pronunciatio; Prophetia; Prosperitas; Providentia; Proximus; Prudentia; Pudicitia; Pudor; Pueritia; Pulchritudo; Punitio; Puritas animi; Pusillanimitas. Q. Quaestio; Quaerere Deum; Quaestus; Querela, Quaerimonia; Quies. R. Rapina; Raritas; Ratio; Ratiocinatio; Rebellio; Reconciliatio; Recordatio; Recreatio; Redemptio; Refugium; Regeneratio; Regnum; Religio; Remedium; Reprehensio; Repulsa; Res; Resipiscentia; Responsiones; Respublica; Restitutio; Resurrectio; Reverentia; Rex, Reges, Regna; Rethorica; Rigor; Risus; Rixa; Robur; Rusticus. S. Sabbathum; Sacerdos; Sacramentum; Sacrificium; Sacrilegium; Saltatio; Salus; Salutatio; Sanctificatio, Sanctus, Sanctitas; Sanguis; Sanitas; Sapientia; Sapor; Satanas; Satelles; Scabies; Scandalum; Scelus; Schola; Scientia; Scortum, Scortatio; Scriba, Scriptio, Scriptura Sacra; Scurrilitas; Seculum; Securitas; Seditio; Sedulitas; Senatus; Senectus; Sensus; Sententia; Sepultura; Sermo; Servitus; Severitas; Signum; Silentium; Similitudo; Simonia; Simplicitas; Simulachrum; Simulatio; Simultas; Sitis; Sobrietas; Societas; Socordia; Sodomia; Solemnitas; Solertia; Solicitudo; Solitudo; Somnium, Somnus; Sophistica, Sophistae; Sors, Sortilegium; Spectaculum; Speculum; Spes; Spiritus; Sponsa, Sponsalia; Spurius; Statuta; Statuae; Statis; Sterilitas; Studium; Stultitia, Stultiloquium; Stupiditas; Stupor; Subditus; Substantia; Sufficentia; Sumptus; Supellex; Superbia; Superfluitas; Superstitio; Supplicium; Suspicio. T. Tabula; Taciturnitas; Tactus; Tarditas; Temeritas; Temperantia; Templum; Tempus; Tenacitas; Tentatio; Terra; Terraemotus; Terror; Testamentum; Testis, Testimonium; Theologia; Timor; Titulus; Tolerantia; Tonitru; Tormentum; Torpor; Totum; Tragoedia; Tranquillitas; Tremor; Tribulatio; Tributum; Trinitas; Tristitia; Tyrannis, Tyrannus. V. Vacuum; Vadimonium; Valetudo; Vanitas; Vapor, Vaporatio; Varietas; Vasa; Vecordia; Vehementia; Velocitas; Venatio, Venator; Veneficium, Venenum; Venia; Ventus; Venus; Verbum, et Verbum Dei; Verecundia; Veritas; Vestis; Vetula; Vetustas; Via; Vicinitas; Vicissitudo; Victima; Victoria; Victus; Viduitas; Vigilantia, Vigilia; Vindemia; Vindicta; Vinum; Violentia; Vir; Vires; Viridarium; Virginitas; Virgo Maria; Virtus; Vis; Visus; Vita; Vita aeterna; Vitium; Vituperium; Ultio; Ultio divina; Unctio; Unguenta; Vocatio; Voluntas; Voluptas; Voracitas; Votum; Vox; Urbanitas; Urbs; Usura; Usus; Utilitas; Vulgus; Vulnus; Vultus; Uxor. X. X Litera; Xenium; Xenodochium; Xenophagia. Y. Y Litera. Z. Zelotypia; Zelus; Zodiacus; Zonae. Titolo completo: Florilegii magni, seu Polyantheae floribus novissimis sparsae, Libri XXIII. Opus praeclarum, suavissimis celebriorum sententiarum, vel Graecarum, vel Latinarum flosculis ex sacris et profanis Auctoribus collectis refertum: a Iosepho Langio, post alios, meliore ordine dispositum, innumeris fere Apophthegmatis, Similitudinibus, Adagiis, Exemplis, Emblematis, Hieroglyphicis, et Mythologiis locupletatum atque perillustratum. Editio novissima, ab infinitis pene mendis expurgata, et cui praeter Additiones, et emendationes Fr. Sylvii Insulani, accesserunt Libri tres, circa titulos, qui ad litteras K, X et Y pertinent. Tomus Primus [-Secundus]. Editore: Sumptibus Ioannis Antonii Huguetan et Guillielmi Barbier.
12 volumi di circa 800 pagine cadauno + 2 supplementi bibliografici di pp. 120 e 270, cm 29x20, rilegati in tutta tela con scritte in oro al dorso e al piatto. vol. 1: a-alburnus. vol. 2: albus-apertura. vol. 3/1: apertus-asperella. vol. 3/2: aspergere-azymus. vol. 4: ba-Bassano. vol. 5: bassiare-birotulare. vol. 6: birrus-brac(c)hiolum. vol. 7: brac(c)hium-bulla. vol. 8: bullare-bz. vol. 9: c-cambiare. vol. 10: cambire-capitalis. vol. 11: capitaneus-cardare. Volumi in perfetto stato.
In 12° (16,3x9 cm); 130, (2) pp. Legatura coeva editoriale in pieno cartoncino. Segni di tarlo diffusi principalmente nel margine esterno bianco, abilmente restaurati con integrazione di alcune lettere in poche pagine. Esemplare ancora in barbe. Prima rarissima edizione di questa celebre seconda opera del grande filosofo e giurista napoletano, Giambattista Vico (1668 – 1744). In origine, nell’idea dell’autore, il “De antiquissima “ doveva essere formato da tre parti: il Liber metaphysicus (appunto questo), che uscì nel 1710 senza l'appendice riguardante la logica che, nell'intenzione di Vico, avrebbe dovuto avere; il Liber Physicus, che Vico pubblicò sotto forma di opuscolo col titolo De aequilibrio corporis animantis nel 1713, che andò smarrito, ma ampiamente riassunto nella Vita ed infine il Liber moralis, di cui Vico non abbozzò nemmeno il testo. Nel “De antiquissima” Vico inizia ad abbozzare pensieri che poi avrebbe estesamente e compitamente, elaborato nella Scienza Nuova. Partendo da alcuni termini della lingua latina eda analizzandone l’aspetto etimologico, Vico arriva alla conclusione che attraverso alcune parole si possano rintracciare originarie forme di pensiero arrivando a teorizzare, con estrema modernità, il linguaggio come oggettivazione del pensiero. Partendo da queste basi, Vico arriva a tracciare la forma di un antico sapere filosofico appartenuto alle primitive popolazioni italiche. Come dice lo stesso Vico “Latinis "verum" et "factum" reciprocantur, seu , ut scholarum vulgus loquitur, convertuntur”. Semplicando, secondo Vico, in contrasto con Cartesio ed in parte come già fatto dall’occasionalismo e nel metodo baconiano, noi possiamo arrivare a conoscere il pensiero umano che vi è alla base di ogni cosa creata dall’uomo ma non, ad esempio, quello che è alla base della natura in quanto non costrutto umano. La lingua diviene così un tramite fra l’uomo ed il suo passato ed un potente strumento di conoscenza storica e filosofica. Secondo Vico, il cogito cartesiano mi può sicuramente dare certezza della mia esistenza ma non mi può dir nulla di essa, cioè mi da coscienza ma non conoscenza, questa mi è preclusa. Con il metodo di Cartesio noi non possiamo arrivare a conoscere la storia umana perché, appunto, il metodo cartesiano ci accompagna solo alla coscienza. Da qui la necessità di sviluppare un metodo storico che ci possa accompagnare a comprendere profondamente la storia umana della quale il linguaggio, è senza dubbio, uno dei prodotti più complessi ed evoluti. Quella di Cartesio, per Vico, non è scienza ma più che altro un procedimento intuitivo. Come dice il filosofo napoletano “Noi dimostriamo le verità geometriche poiché le facciamo, e se potessimo dimostrare le verità fisiche le potremmo anche fare” e così ad ogni scienza, appartiene un diverso grado di possibilità conoscitive. "I latini... dicevano che la mente è data, immessa negli uomini dagli dei. È dunque ragionevole congetturare che gli autori di queste espressioni abbiano pensato che le idee negli animi umani siano create e risvegliate da Dio [...] La mente umana si manifesta pensando, ma è Dio che in me pensa, dunque in Dio conosco la mia propria mente" (Giambattista Vico, De antiquissima, 6). Per quanto riguarda la conoscenza del creato divino e del creatore stesso all’uomo è preclusa qualsiasi sicura conoscenza ma si può avvicinare a comprendere degli aspetti attraverso quello che Vico chiama “L’Ingegno” che è la facoltà propria del conoscere, per cui l'uomo è capace di contemplare e di imitare le cose. L’ingegno è così strumento di conoscenza ma allo stesso tempo, ha la capacità di dimostrare i limiti della conoscenza umana, fino ad arrivare alla comprensione di una verità divina che si può rivelare anche attraverso l’errore. "Dio mai si allontana dalla nostra presenza, neppure quando erriamo, poiché abbracciamo il falso sotto l'aspetto del vero e i mali sotto l'apparenza dei beni; vediamo le cose finite e ci sentiamo noi stessi finiti, ma ciò dimostra che siamo capaci di pensare l'infinito." (Giambattista Vico, De antiquissima, 6). E’ così che attraverso l’errore umano, Vico, arriva a superare le teorie dello “scetticismo”. "Il chiarore del vero metafisico è pari a quello della luce, che percepiamo soltanto in relazione ai corpi opachi...Tale è lo splendore del vero metafisico non circoscritto da limiti, né di forma discernibile, poiché è il principio infinito di tutte le forme. Le cose fisiche sono quei corpi opachi, cioè formati e limitati, nei quali vediamo la luce del vero metafisico." (Giambattista Vico, De antiquissima, 3). La metafisica diviene cosi la base ed il primo passo verso la conoscenza anche se poi questa è superata e completata da altri tipi di scienza come la matematica e da altre scienze specifiche. Nato in una famiglia di modeste condizioni sociali ed economiche, il padre di Vico era un piccolo libraio, fin dalla giovane età Giambattista dimostrò una natura curiosa ed un’indole vivace ma in seguito ad una caduta intorno ai 9 anni che gli causò una frattura al cranio, gli fu impedito di seguire i normali corsi di studi per tre anni. La caduta fu così rovinosa, che il medico che lo ebbe in cura prospettò alla famiglia che il giovane avrebbe potuto risentire di gravi problemi di intelletto. Ristabilitosi dall’infortunio, pur seguendo a più riprese gli studi presso il Collegio Massimo dei Gesuiti di Napoli, Vico affiancò lo studio istituzionale ad approfondimenti da autodidatta, cosa che del resto fece anche durante gli studi universitari presso la facoltà di Giurisprudenza dell’ateneo napoletano. Questo gli permise di avvicinarsi ad alcuni temi filosofici con un punto di vista del tutto originale. Dal 1686 fu precettore dei figli del Marchese Domenico Rocca nel castello di Vatolla dove, presso la grande biblioteca della famiglia approfondisce la conoscenza dei testi di alcuni scrittori che diverranno poi punti di riferimento del suo pensiero filosofico come Platone ed il platonismo nelle versioni di Ficino, Pico della Mirandola e Patrizi, Sant’Agostino, Botero, Bodin, Tacito, Bacone e Grozio. Tra incarichi universitari, lezioni private e composizioni d’occasione su commissione necessarie a mantenere la sua numerosa famiglia ed il padre ed i fratelli che da lui saranno sempre economicamente dipendenti, nel 1699 Vico inizia ad avere una certa tranquillità economica. Nel 1710 è aggregato all’Accademia dell’Arcadia. In questi anni Vico inizia ad elaborare in forma compiuta la sue idee sulla filosofia della natura che esporrà nel suo Liber physicus, opera oggi andata dispersa ed inizia ad elaborare la sua filosofia della storia abbozzandone le basi nel “De antiquissima italorum sapientia”. Nel 1713 lavora, fra le altre opere, alla biografia del Maresciallo Antonio Carafa che darà poi alla luce nel 1716. L’opera segna la svolta degli interessi vichiani verso uno studio sempre più approfondito del senso stesso della storia e alla comprensione dei problemi giuridici legati alla natura dell’uomo, temi che da lì a poco avrebbero portato il grande filosofo alla composizione della “Scienza Nuova”. Stampata in circa mille copie, l’opera, stampata a spese dello stesso Vico, uscì nel 1725 presso l’editore napoletano Felice Mosca in un formato in dodicesimo e su carta di non eccelsa qualità proprio per contenerne i costi. La versione definitiva ed ampiamente più estesa rispetto alle prime due edizione, verrà pubblicata nel 1744. Prima rarissima edizione contenete per la prima volta il celebre aforisma vichiano "verum esse ipsum factum". Rif. Bibl.: David Walker, The Oxford Companion to Law (Oxford: Clarendon Press, 1980); Lucia M. Palmer, trans., De Antiquissima Italorum Sapientia Ex Linguae Latinae Originibus Eruenda (Cornell: Cornell University Press, 1988).